Summarize

Przez cały okres wegetacyjnych ziemniaki narażone są na groźne choroby, które mają wpływ na ilość i jakość zbiorów. Zaraza ziemniaka to jedna z chorób, której obawiają się plantatorzy od wielu lat.Choroba ta niszczy zarówno naziemne, jak i podziemne części rośliny, nawet po zbiorze. Jest wywołana przez organizm grzybopodobny Phytophthora infestans. Wysoka wilgotność powietrza oraz temperatura od 12-15 st. C sprzyjają rozprzestrzenianiu się choroby. Powyżej temperatury 18 st. C obserwowana jest największa liczba infekcji. Pierwsze objawy zarażenia wykazują liście. Co najmniej pięć dni po zderzeniem z patogenem pojawiają się zielone, nieregularne plamy, widoczne na brzegach liści. Plamy te zajmują coraz większy obszar i zmieniają zabarwienie na brunatne. Wokół plam zauważalna jest obwódka. Na spodniej stronie liścia można zaobserwować biały nalot. Poza liśćmi choroba przejawia się poprzez brunatne plamy i biały nalot grzybni. Zarodniki wytwarzane przez roślinę przenoszone są przez wiatr i infekują inne rośliny. W deszczowe dni wytwarzane są pływki, które także porażają inne rośliny. Poprzez deszcz zarodniki przesiąkają do gleby, gdzie atakują bulwy. Z tego powodu mokre dni intensyfikują rozwój choroby, a suche pory mogą ją zatrzymać. Na powierzchni bulwy można zaobserwować sine plamy, które postępują w głąb bulwy i niszczą konsystencję i barwę miąższu. Zaraza ziemniaka może zniszczyć znaczną część uprawy przy odpowiedniej dla niej warunkach. Irlandzka epidemia zarazy ziemniaka w latach 1845-49 spowodowała wielki głód i zmniejszyła liczbę ludności o 1/5.

Z pomocą przychodzą fungicydy działające wgłębnie, powierzchniowo lub systemowo. Ostatnie z nich wnikają do systemu wiązek przewodzących i krążą ich drogami po całym organizmie rośliny. Zatrzymują atak patogenu oraz niwelują jego wpływ na nowo rosnące powierzchnie ziemniaka. Zabiegi przeprowadzane z użyciem fungicydów nie mogą być przeprowadzane wielokrotnie, ponieważ z każdym następnym ich użyciem ich skuteczność maleje na skutek uodpornienia się grzyba wywołującego zarazę ziemniaka. Również ich rodzaje powinny być używane naprzemiennie.
Uprawa, która znajduje się w pełni okresu wegetacji wymaga użycia środków o działaniu wgłębnym, które nie wnikają w cały system, a przekraczają tylko kilka powierzchniowych warstw komórek. Patogen zostaje zniwelowany, ale nowe,rozwijające się części wciąż są narażone na atak czynnika z zewnątrz.
Na całkowicie rozwiniętej uprawie ziemniaka stosuje się preparaty o działaniu kontaktowym, które zatrzymują atak grzyba na okres ok. 7 dni. Dokładne pokrycie liści ziemniaka przedłuża skuteczność środku. Środki z grupy fungicydów powierzchniowych stanowią jedynie zewnętrzną barierę ochronną.



Komentarze

Skomentuj