Europejski Trybunał Obrachunkowy opublikował sprawozdanie specjalne „Ukierunkowanie pomocy na modernizację gospodarstw rolnych”. Badanie sprawdzało, czy pomoc UE na rzecz modernizacji gospodarstw rolnych jest ukierunkowana na priorytety UE i konkretne potrzeby państw członkowskich.
Jak wynika ze sprawozdania, działanie 121 „Modernizacja gospodarstw rolnych” spełniło swój cel, jednak nie należy tego traktować, jako szczególnie duże osiągnięcie, gdyż w praktyce zakup różnego rodzaju maszyn, sam w sobie jest modernizacją, a nie musi przekładać się na rozwój danego gospodarstwa rolnego.
Różne kryteria państw członkowskich w kwestii ukierunkowania pomocy sprawiły, że jedne państwa skuteczniej wykorzystują działanie 121, podczas gdy dofinansowania w innych państwach nie przynoszą oczekiwanych efektów. Również procedury określania rentowności i trwałego charakteru gospodarstwa lub projektu inwestycyjnego nie we wszystkich państwach członkowskich okazały się skuteczne, co doprowadziło do sytuacji, w których inwestycje współfinansowane przez UE, nie tylko nie realizowały priorytetowych celów wspólnoty, a wręcz prowadziły do całkowitej utraty środków finansowych przez upadłość gospodarstw.
Wyniki sprawozdania nie ograniczały się wyłącznie do zastrzeżeń, gdyż niektóre z państw członkowskich potrafiły skutecznie ukierunkować swoje środki na realizację priorytetów UE i własnych potrzeb. Niektóre kraje potrafiły także wytyczyć jasne kryteria udzielania pomocy, dla projektów nie tylko dobrze rokujących na przyszłość, ale także realnie wpływających na poprawę kondycji sektora rolnego.
Na podstawie własnych ustaleń ETO zalecił bardziej rygorystyczne kryteria zatwierdzania PROW. Komisja powinna odrzucać programy, które nie są odpowiednio ukierunkowane i nie posiadają jasnych i stosownych kryteriów wyboru. Ponadto procedury określania rentowności inwestycji powinny realnie oceniać szanse i zagrożenia danych przedsięwzięć, aby dotacje przeznaczane były wyłącznie na perspektywiczne projekty.
Trybunał zaleca, aby Komisja w stosownych przypadkach, proponowała przepisy wymagające przypisania środków do określonych priorytetów, aby zagwarantować, że finansowanie wywoła dodatkowy efekt, którego brak jest największym zastrzeżeniem w kierunku państw członkowskich.
