Minister Stanisław Kalemba zapowiedział wprowadzenie podatku dochodowego dla rolników w 2014 roku. Wyjaśniamy co ta decyzja oznacza w praktyce.
Rolnicy zapłacą podatek od wielkości osiąganych przychodów, a nie jak do tej pory od areału, jaki zajmuje ich gospodarstwo. W tym miejscu pojawia się kilka możliwych wariantów naliczania, które rząd ma do wyboru. Podatek można opłacać od dochodu (z uwzględnieniem poniesionych kosztów). Inną możliwością jest opodatkowanie rolników przy zastosowaniu kosztów ryczałtowych lub wprowadzenie przychodu bez kosztów (ryczałt ewidencjonowany).
Według szacunków Tax Care, rolnik gospodarzący na średniej wielkości gospodarstwie zapłaci w tym roku około 880 zł. podatku rolnego. Propozycje zmian w systemie podatkowym zostały już zaakceptowane, według ministra Kalemby, przez ministra finansów. Przed ich wprowadzeniem, w roku 2013, rolnicy mieliby zostać objęci obowiązkowymi szkoleniami z zakresu nowego prawa.
Obecnie opodatkowaniu podlegają jedynie grunty (odpowiednio sklasyfikowane) i budynki. Podstawą opodatkowania są hektary przeliczeniowe. W zależności od umiejscowienia gospodarstwa (w jednym z czterech okręgów podatkowych, które uwzględniają warunki ekonomiczne i produkcyjno-klimatyczne), naliczany jest podatek w odpowiedniej wysokości. W tym roku jest to 185,45 zł od hektara przeliczeniowego gruntów gospodarstw rolnych i 370,90 zł od hektara gruntów innego typu.
Wariant naliczania numer jeden zakłada, że działalność rolnicza to działalność gospodarcza – rolnicy rozliczani będą na identycznych zasadach co przedsiębiorcy. Oznacza to zastosowanie trzystopniowych stawek opodatkowania (ewentualnie jednolitej stawki podatku liniowego). W tej chwili przedsiębiorców obowiązują stawki 18%, 19% i 32%. Można się spodziewać, że w początkowym okresie będą one znacznie obniżone dla rolników, ponieważ rząd zadeklarował utrzymanie obecnego poziomu opodatkowania (równowartość podatku rolnego). Ta forma wymaga prowadzenia ewidencji przychodów i poniesionych kosztów. Dla budżetu państwa istnieje ryzyko, że w przypadku nieurodzaju wpływy z podatków będą niższe.
Wariant numer dwa to rozliczanie rolników na tych samych zasadach co twórców. Czyli według schematu przychód – zryczałtowane koszty = dochód. Dla twórców podstawę naliczenia podatku stanowi przychód pomniejszony o 20% lub 50% (stanowiących koszt jego uzyskania). Taka forma rozliczenia to ułatwienie, ponieważ nie trzeba ewidencjonować kosztów.
Numer trzy to ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Po ustaleniu wysokości przychodu naliczania się podatek według dużo niższej stawki niż w przypadku rozliczeń z ewidencją kosztów.
Ostatnią możliwością jaka pojawia się przed rządem w wyborze formy opodatkowania, jest karta podatkowa. Podstawą opodatkowania mogłaby pozostać wielkość gospodarstwa. Rolnicy nie musieliby ustalać wysokości przychodów ani poniesionych kosztów. Wysokość podatku ustalana byłaby przez organ podatkowy, na podstawie przekazanych informacji.
W innych państwach należących do Unii Europejskiej stosuje się rozmaite sposoby opodatkowania. W części z nich opodatkowaniu podlega ziemia, a np. w Belgii i Holandii opodatkowany jest dochód.
