Pleśń śniegowa stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla zbóż ozimych w Polsce, mogąc spowodować straty w plonie sięgające 20%. Szczególnie narażone na infekcję są żyto, jęczmień i pszenżyto ozime, zwłaszcza na mocno wykrzewionych plantacjach.
Choroba może wystąpić nawet w bezśnieżne zimy, głównie na wcześnie sianych i silnie rozkrzewionych zbożach. Pierwsze objawy pleśni śniegowej to poskręcane siewki, mniejsze od normalnych rozmiarów i pokryte białą lub różową grzybnią. Wiosną po zejściu śniegu zainfekowane zboże pokryte jest pleśnią lub występują na nim czarnobrązowe owocnie.
Kluczowym elementem zapobiegania jest odpowiednia agrotechnika. Eksperci zalecają zmniejszenie normy wysiewu do 280-300 nasion na metr kwadratowy u pszenżyta oraz późniejszy termin siewu, co znacząco ogranicza rozwój infekcji. Skutecznym rozwiązaniem jest również zaprawianie nasion środkiem Maxim Power, który zawiera dwie substancje aktywne: sedaksan oraz fludioksonil.
W przypadku wystąpienia objawów choroby należy zastosować fungicydy zawierające prochloraz lub azoksystrobinę, jak Amistar 250 SC. Jako najskuteczniejsze substancje wymieniane są fludioksonil, protiokonazol oraz sedaksan. Przy stosowaniu protiokonazolu należy uważać na powtórne aplikacje nalistne ze względu na ryzyko uodpornień.
Wiosenne działania ratunkowe obejmują bronowanie plantacji broną chwastownikiem lub zgrzebłem podczas ciepłego i słonecznego dnia. Przerwanie obumarłych i porażonych liści pomaga roślinom odzyskać wigor i ogranicza dalsze rozprzestrzenianie się choroby. Rośliny, które przeżyją infekcję, często mają zahamowany wzrost i tworzą gorzej wykształcone, pomarszczone nasiona. W przypadku znacznych uszkodzeń konieczna może być ocena, czy straty w zbożach nie wymagają ponownego siewu wiosennego.
